Yesss, geslaagd!

Yes, geslaagd! Tijd voor een flinke punt slagroomtaart. Ik wil vanaf hier nogmaals alle coachees bedanken voor hun tijd en het vertrouwen dat ze hebben gegeven. Dankzij hun heb ik samen met de paarden kunnen oefenen en de mogelijkheid gekregen om mij te ontwikkelen.

Na achtenhalve maand op 14 mei ben ik ruim twee weken te vroeg bevallen van een gezond nieuw begin. De pijlen staan gericht op een mooie toekomst als paardencoach. Een pijl is ook een punt met drie hoeken, een speerpunt. Een driehoek is een sterke verbinding en verbinding hoop ik te kunnen geven. Al met al brengt het me bij de volgende drie punten van de afgelopen week.

Punt één: Tijdens een coaching kwam naar voren dat ze aan het wachten was op een wonder, op een kracht van buitenaf die haar probleem zou oplossen. Het waren niet die kleine puntmutsmannetjes (kabouters) die het voor haar zouden fixen. Ze mocht het zelf opruimen. Sommige lastige zaken kan je niet omdenken. Als je er omheen blijft dansen sta je niet stil om het aan te kunnen raken.

Punt twee: We staan liever niet stil bij ons eindpunt. Tijdens de voorstelling ‘Tijd om stil te staan’ van Stef Bos vertelde hij over zichzelf. Hij had zich druk gemaakt, gerend en toen hij stil bleef staan en achterom keek herkende hij zichzelf niet meer. Tijdens een paardencoaching sessie laat ik coachees soms samen met een paard op een tijdlijn staan. Ze kijken dat even terug en krijgen het besef wat ze doen en hebben gedaan. Ze mogen trots zijn op alle punten die ze al hebben doorstaan en zijn vaak verder dan ze denken.

Punt drie: In een filmpje op Instagram hoorde ik iemand vertellen over het belang van nieuwe dingen doen. Ze zei: ‘Je kan telkens proberen om dat wat je al kan te verbeteren.’ Dat hoefde op zich geen punt te zijn maar ze zei ook: ‘Soms is het beter om helemaal iets nieuws, iets onbekends te gaan doen.’ Op z’n Drents: ‘Iets aans en uut je gemak.’

Zo zette ik twaalf en half jaar geleden een punt achter mijn baan en ging verder onder mijn zelfbedachte titel ‘logeerboer’. Wat toen voelde als een sprong in het diepe werd uiteindelijk sleur. In september 2023 ontwikkelde ik via een opleiding mijn intuïtie en leerde Annet mezelf te verstaan. Een jaar later startte ik een paardencoachopleiding en bracht Maaike mij de kunst van het luisteren en vertalen bij.

Ik had geleerd om stilstaan en wist dat ik in kleine stappen ook vooruit kwam. Want ook ik ging veel te hard. Het enthousiasme trapte op het gaspedaal. Ik wilde zo graag… maar mocht rustig aan doen zodat ik de puntjes op de ‘i’ kon zetten. Beter niet meer met hoge snelheid steeds iets harder op diezelfde A28 maar kiezen voor een onbekende B-weg. Van A naar Beter.

Als laatste agendapunt: Ik ga bijna stoppen met het schrijven en delen van deze column. Nog vier vrijdagen en dan ben ik het jaar rond. Tweeënvijftig, meestal net iets te lange, verhaaltjes uit mijn soms volle hoofd en duim lijkt mij voorlopig voldoende. Uiteraard blijf ik nog wel schrijven maar niet meer in deze vorm. Achter de schermen borrelen alweer nieuwe penplannen.

Zeg nooit… nooit, want nooit duurt heel erg lang.

Uit een punt kan heel gemakkelijk een staartje groeien en dan wordt punt uit een komma.