ADEMWOLKJES

In de stilte van de morgen sta ik naast de buitenkraan. Met warm water uit de waterkoker heb ik die zojuist ontdooid. Ik vul de emmers met vers water voor de geiten. Ondertussen blaas ik witte ademwolkjes de koude lucht in en kijk naar de kale eiken aan de rand van de bevroren rijbak. Hoog in de toppen hebben eekhoorns een nest gebouwd. Zouden ze nog liggen te pitten? Zien ze mij?

Inge is net achttien geworden en ik sta met haar tussen de paarden. De paarden lopen bij haar vandaan en ze begint te huilen. ‘Zie je wel, ze zien me niet,’ zegt ze zachtjes. In haar hoofd heeft ze al geoordeeld en zichzelf afgewezen. Ik laat haar even in het midden van de rijbak staan en nodig haar uit om haar ogen te sluiten. Het duurt maar even of de kleine pony Rosa komt naar haar toe.

Ze staat nu niet meer alleen. Rosa komt dicht tegen haar aanstaan. Ik zie dat het haar raakt en ze merkt op dat ze rustiger is gaan adem halen. ‘Soms vergeet ik te ademen,’ zegt Inge. Ze begint te vertellen over de oordelen van mensen in haar omgeving. Het is onzekerheid die haar dikwijls klein maakt. ‘Ik heb moeite met het vinden van mijn eigen plek.’

‘Ik hou mij vaak bezig met wat anderen van mij denken’, zegt Inge na een korte stilte. Ik wijs naar het eekhoornnest. ‘Zouden ze ons in de gaten houden?’ vraag ik. ‘Of zijn ze bezig met zichzelf warmhouden?’ De eekhoorns hebben nog vier nesten rond de boerderij gemaakt. Zo bezitten ze een slaapnest, een hoofdnest, een kraamnest en een aantal reserve nesten. Je weet dus nooit of ze thuis zijn.

Rosa blaast haar warme adem uit en de dames houden elkaar warm. ‘Is iedereen dan druk met zichzelf?, vraagt Inge. ‘Ga daar maar van uit,’ antwoord ik. Negatieve gedachten worden door jezelf gevoed. Je kan ze ook als een wolk voorbij laten drijven.

Personages en gebeurtenissen in mijn blogs zijn deels fictief. Overeenkomsten met echte personen zijn toevallig.