Kennismaking met paardencoaching.

 ‘Je staat op een kruispunt’, zegt de coach.

Het is woensdagmorgen half acht en ik maak een begin voor mijn wekelijkse column met de titel ‘WEG’. Een woord met een dubbele betekenis. Ik schrijf in het klad op: ‘Ik sta op een kruispunt en weet de weg.’

De hekken gaan gastvrij open op het erf waar ik vanmorgen een privé sessie met paarden mag beleven. Al pratend met de coach, die mij al stond op te wachten, trek ik half zittend in mijn auto de werklaarzen aan. Ik herken de coach aan haar ogen, het zijn dezelfde ogen van de foto op haar website die mij naar deze plek brengen. 

De coach neemt me mee naar een mooie rustige plek op haar erf tegenover drie paarden. Terwijl ik daar in de zon zit wordt voor mij een kopje koffie gehaald.

We kletsen een tijdje en ik zie dat ze mijn druk bewegende handen waarneemt. Ik vertel veel en merk op dat ze soms even met haar voet op de grond tikt als mijn woorden blijven stromen. ‘Als ik te veel praat mag je me stoppen’, zeg ik. Een ander zal toch maar last van mij hebben.

We starten de sessie die uiteraard al gestart is toen ik zwaaiend vanuit de auto haar begroette bij binnenkomst. Ik sta nu met de coach iets dichterbij de paarden en sluit mijn ogen. De coach wandelt rustig pratend van boven naar beneden door mijn lichaam. Als ik mijn ogen open zie ik een vierde paard uit de stal komen. Ik benoem wat ik voel, spanning, zwaarte, pijn, beweging. Ik vertel over een beklemmend gevoel bij mij hals en hart, het volle hoofd dat later lichter wordt, de bewegelijke vingers en het kort heen en weer wiegen van mijn onderlichaam.

​Samen stappen...............we in de buitenruimte waar vier IJslanders in slaapstand (op drie benen) voor ons staan. Ik heb een sterke voorkeur voor het bonte paardje met de mooie IJslandse naam Trúa, wat ‘vertrouwen’ betekent. Bij toenadering neemt de bonte IJslander een stap terug. Volgens de coach vertelt ze me iets… dat ik haar niet hoef te helpen. De pleaser in mij is geraakt.

Ik mag gaan staan en in mijzelf zeggen: ‘Dit ben ik, ik mag er zijn.’ Het bonte paardje komt naar mij toe en strijkt met haar neus langs mijn onderbuik. ‘Ze heeft jeuk’, zeg ik. Maar nee, het is een subtiel verzoek om te gaan gronden en echt te gaan staan. We praten nog een tijdje over mijn werk als uitvaartverzorger en mijn overleden moeder. Eén voor één vertrekken de drie bruine IJslanders naar de merrie die met haar veulen even verderop in een aparte weide staat. Slechts één paardje is bij me blijven staan, rustig en met haar hoofd licht gebogen. Ze is bij me gebleven. Ik voel de tranen opkomen en zet even mijn bril af.​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

We gaan met z’n drieën naar een grote rijbak en ik mag het bonte paardje aan het halstertouw vasthouden. De coach stelt voor om een opstelling te maken van twee liggende balken met een tussenruimte van circa acht meter. Ik kies de groene balk voor mijzelf (rechts) en de gele balk voor de ander (links). Samen met het paardje lopen we naar de gele balk. Ik mag het paardje meenemen naar mijzelf (de groene balk). Makkie… maar het paard blijft halverwege staan en wil, ook na enig aandringen, niet verder. Ik wil er naartoe maar het mag nog niet, het kan nu nog niet. ‘Je staat op een kruispunt’, zegt de coach.

Ik vertel wat dat met mij doet en krijg een pion aangegeven. Het gaat nog even over andere mensen gelukkig willen maken en het geluk dat ik had willen geven aan mijn moeder. Het gaat over de lichtjes die we hebben proberen aan te doen als het donker was. Een onmogelijke taak. ‘Hoe voelt de pion?’, vraag de coach. Het voelt als niet van mij en ik wil deze graag weggooien. Ik mag de pion zelf plaatsen bij de gele balk. Keurig in het midden van de balk zet ik de oranje pion in het zand. Het symboliseert alles wat niet van mij is. Als ik terugloop gaat de bonte IJslander liggen. Ik ga bij haar staan en schiet vol. 

Op de knieën mag ik bij haar gaan zitten en aai haar. Na een tijdje bijt ze me even in mijn rechterhand. Iets wat ze nooit doet maar blijkbaar heb ik dat nodig. Ik ben oké zegt het paard en jij ook. Zorg voor jezelf! Het is niet mijn opdracht om het iedereen naar de zin te maken. Trúa valt bijna in droomstand. Ik voel rust en opluchting. De bonte IJslander wordt weer wakker, kauwt en slikt. Het schijnt een vorm van verwerken te zijn. Dan drukt ze haar snuit in het zand. Alle zorgen de grond in. Ik denk even aan mijn moeder die is begraven.

Als ik samen met het paardje weer ga staan, wijst de coach mij erop dat alle andere paarden ook zijn gaan liggen. Slechts de moeder-merrie staat nog te waken bij haar slapende veulen. Ik word er stil van en we bespreken wat we zien. We bedanken Trúa en lopen de rijbak uit. 

We sluiten af op de stoelen waar we zijn begonnen, evalueren en trekken onze agenda voor een nieuwe afspraak. Voor ons komen om beurten de drie bruine IJslanders hun behoefte doen. ‘De shit is niet voor jou en ik ruim het straks op’ zegt de coach. We lachen erom en nog even geeft ze me mee dat ik hulp mag accepteren als die wordt aangeboden. Niet alles zelf willen oplossen. Ik bedank en groet de coach en stap nog onder indruk van wat er is gebeurd weer in mijn auto. Het hek gaat open en ik rij WEG.