PLOP

Nog eentje dan...

Over; bier, catharellen en coachen.

Er klinkt een plop. Het geluid van ontspanning en van even niets moeten. Een simpel gebaar: ik open een biertje. Dat kleine geluid, PLOP, zegt soms meer dan duizend woorden.

Ik kan mijn tanden er inzetten om het te openen en het risico lopen dat ik mijn gebit beschadigd. Zelf oplossen, doorbijten of hulp vragen? De opener biedt hulp als een coach die de weg naar meer vrijheid begeleidt.

Zoals dat biertje openplopt, zo lijken tegenwoordig ook andere dingen als paddenstoelen uit de grond te schieten.

Deze week zoeken we letterlijk naar opgeplopte paddenstoelen. Goed kijken en daar zijn ze weer: chatarellen; goudgeel, fragiel, een traktatie uit de natuur. Paddenstoelen plukken is niet zomaar iets. Het vraagt kennis, geduld en timing. Je moet weten wat eetbaar is en wat niet, maar de beloning is de goede smaakt.

Wie aan paddenstoelen denkt, denkt ook aan kabouters en Kabouter Plop. Met zijn puntmuts en buik vol Plopkoeken is hij het gezicht geworden van kinderlijke verwondering. Maar hoe onschuldig hij ook lijkt, ook Plop was een ondernemer. Hij verkocht melk, leidde een kaboutercafé en zat nooit stil.

Tegenwoordig lijken we een beetje op Plop. We rennen van het een naar het ander, starten coachpraktijken alsof het kabouterhuisjes zijn. Ze ploppen op in elk dorp, elke stad, elke LinkedIn-feed. Loopbaancoach, burn-outcoach, ademcoach en paardencoach. Alles plopt. Maar de vraag is: wat blijft er hangen als de bubbel uiteenspat?

Ook ik doe mee en start als coach samen met mijn paarden. Hallo, hier ben ik! Ik laat me zien en maak klassieke fouten. Een leerproces welke uiteindelijk nooit stopt. Want niemand is volgens mij uitgeleerd. Als je alles beweert te weten dat stopt je groei.

In een wereld waar iedereen iets lijkt te coachen, lijkt het gemak van een inschrijving bij de Kamer van Koophandel bijna net zo simpel als het openen van een biertje. Maar waar is de deskundigheid? Want alles doen is niet hetzelfde als ergens echt goed in zijn.

Een plop is vluchtig. Een coachee verdient echter meer dan alleen een tijdelijke plopervaring. Wie gecoacht wordt verdient inzicht, ontwikkeling, impact en dat vraagt vakmanschap, levenservaring en… ja, soms ook confrontatie.

Neem paardencoaching. Het klinkt bijna mystiek. Een groot dier kijkt je aan en ineens weet je: hier zit iets. Maar het is geen magie. Het is interactie, spiegeling en non-verbale communicatie. Het paard oordeelt niet over je cv of je goede bedoelingen. Het reageert op jou. Op je spanning en je waarheid.

Ik weet dat het helpt als jij mij als coach kent, leuk vindt en vertrouwd maar er is maar één gedachte die de doorslag geeft. Ik kom nu bij de essentie van coaching: het gaat niet om wie ik als coach bent of om mijn unieke methode, maar om wat het jou oplevert. Dáár ligt de waarde.

Samen met mijn viervoeters; Robin, Romée en Rosa kijken we wat er in jou gezien mag worden. Wat heb jij nodig om ruimte te geven aan jouw vrijheid?

Wat plopt er nu bij jou op als je stil durft te staan?